Shirimatundaproject

hulp/bouw aan scholen en andere maatschappelijke doelen in Moshi, Tanzania

 Reisverslag 2018


Maandag vanuit Brussel vertrokken naar Tanzania. Op dinsdag 13.00 uur aangekomen op Kilimanjaro Airport. Tot zover verliep alles prima, maar na de douane moesten we een aantal koffers open maken. Daarin zaten spullen voor het project. Ze vertelden ons dat we over al die spullen belasting moesten betalen wat we natuurlijk niet van plan waren. De discussie werd steeds verhitter. Uit de koffers kwamen 2 weegschalen bestemd voor het ziekenhuis. Ook een heleboel incontinentiemateriaal waaarvan ze niet wisten waarvoor het diende. Wij mogen niets doneren hier want dan moeten we belasting betalen. We besloten om de weegschalen aan de douane te doneren. Ze kwamen daar hevig tegen in verzet.

Het incontinentiemateriaal bleef ook moeilijk. En wij maar uitleggen dat het gebruikt werd door Anja en Annie ( leugen) en datwij ons erg schaamden als zij dat materiaal boven op de koffer legden. Ook de 3 sets voetbaltruitjes werd steeds moeilijker uit te leggen. Een voor ons team, de andere voor de tegenstander. Maar het derde set was niet te verklaren. Wij moesten van hen de manager van ons hotel gaan halen die aanwezig waren om ons op te halen

Na veel gepalaver in het Swahili mochten wij de koffers sluiten  en vertrekken met de belofte om de volgende keer belasting te betalen. Wij hebben de weegschalen weer bij de douane terug gehaald. Daarna na het hotel waar we zeer warm werden ontvangen met een glaasje mangosap.


Woensdag 14 februari

Om 9.00 uur vertrokken naar Shirimatunda naar het project. Eerst naar de dagopvang waar we zowat dood werden geknuffeld. Ze waren allemaal present behalve Sr. Mary die in Arusha op school zit. MamaMary is vertrokken naar een andere school en in plaats van haar is een meester gekomen. Ze hadden daar veel problemen omdat het Umojaproject daar gestopt is. Daarna naar de basisschool waar een nieuwe hoofdmeester was aangesteld. Mr. Munissi is met pensioen. Dat houdt hier in dat hij eenmalig een bedrag aan geld krijgt waar hij het verder tot aan zijn dood mee moet doen. Je moet je daarbij niet zo veel voorstellen.

Vaak duurt het een half jaar voordat dat bedrag uitgekeerd wordt. Pensioen is er ook alleen maar voor de mensen die in overheidsdienst zijn. De andere, en dat zijn de meeste, kennen dat niet en zijn afhankelijk van hun familie als ze niet meer kunnen werken. Hebben ze geen familie dan moeten ze bedelen om aan geld te komen.

De nieuwe hoofdmeester heet Musa en is nog een jonge man met veel ambities. De veranderingen zijn al te zien op school. Een watertonnetje voor zijn kantoor om de handen te wassen, het toiletgebouw wat een jaar of drie geleden door de Coka cola fabriek is gebouwd en in 2016 nog niet werkte, is nu in gebruik.

We spraken met hem door wat hun wensen waren. Er was 1 lamp en 1 stopcontact in zijn kantoor en hij wilde graag dat de hele school voorzien werd van elektriciteit. Een klaslokaal weer opgeknappen en vooral een hek rond de school. We starten morgen  met het klaslokaal, de stroom en er wordt een begin gemaakt voor het hek. Aan de straatkant zullen we proberen de palen en de draad te zetten. Het hek maken vraagt heel wat werk en we zullen een meerdere jaren aan moeten werken.

Daarna zijn we de stad in gegaan om wat inkopen te doen.


Donderdag 15 februari

Vanmorgen zijn we gestart met het werk. Een groepje is bezig met de omheining. Henk met een werker aan het plafond en de dames aan het schilderwerk. Het klaslokaal is onvoorstelbaar uitgeleefd. Er kwam ook iemand van de elektriciteitsmaatschappij om te zien wat we allemaal gingen maken. Dus weer het nodige gepalaver. We moeten de elektriciteitskabel via palen naar de school brengen. Onder de grond mag niet want dan denken ze dat we illegaal aftappen. Dus maar boven de grond. We willen in 8 klaslokalen stroom brengen. Dat wordt een hele klus.

Voordat alle materialen ter plaatse zijn, kost heel wat tijd. De hele stad wordt afgereden.

Maar de hoofdmeester is heel toegankelijk en denkt met ons mee.

De mensen die we hier kennen hebben ons ook wat te vertellen. Augustino heeft er weer een dochter bij. Diana heeft ook een dochtertje en Josef eveneens een dochter. Ze zijn allemaal even trots en blij. En Issa, onze taxichauffeur, rijdt nu rond in een bus van hemzelf.

Pasco, een van onze werkers, maar die nu eigenlijk naar school moet heeft gebeld dat hij in het weekend komt. Dan kunnen we meteen horen hoe het met hem gaat en wat de toekomst voor hem zal brengen. We zijn heel benieuwd!

Olivia, een lerares van de dagopvang en goede kennis, heeft een klein café in Shirimatunda. Ze vraagt of wij ook bij haar iets komen drinken na het werk. Dat hebben we vanavond ook gedaan. Het was heel gezellig en zij was supertrots.

Trouwens alle mensen hier zijn superblij om ons weer te zien.

We hebben vandaag een vruchtbare dag gehad.


Vrijdag 16 februari


Zoals altijd weer naar het project.

Het is warm maar het is goed te doen. Alleen degenen die aan het hekwerk werken hebben last van de warmte. Daar worden net als bij de dagopvang betonnen palen in de grond gezet. Daarvoor worden diepe gaten met de pikhouweel gemaakt, de palen ingezet en met cement aangegoten. Dit jaar wordt ongeveer 45 mtr. Hekwerk gezet en de kolommen voor de poort.

Binnen wordt geschilderd en Fred is bezig met de elektriciteit. Iemand had in het laatste jaar in het kantoor van de directeur en de klas voor de leraren wat aangelegd. Dit was zo primitief gedaan dat nu alles vervangen wordt.

Het werk heeft vandaag goed opgeschoten en we zijn tevreden.


Zaterdag 17 februari

Vandaag werken we een halve dag. De directeur is vaak bij ons en vindt het heel gezellig dat we er zijn. Hij wilde ook wel een petje zoals de werkers. Geen probleem maar dan ook meehelpen!

Vanmiddag zijn we in de stad gebleven. Daar rijden nu heel veel basjats rond. Dat zijn een soort tuktuk’s. Ze hebben 3 wielen en zijn overkapt.

Alleen de dames troffen een bestuurder die helaas de weg niet wist. En hoe vaak zo ook zeiden dat hij verkeerd zat en om moest draaien, hij wist het beter en kwam allemaal goed.

Totdat ze zeiden dat hij moest stoppen. Dat deed hij gelukkig al zaten we al een eind buiten de stad. De chauffeur belde naar een collega en ja hoor, hij draaide om. Ze hadden dus voor weinig geld heel lang in de basjats gezeten.

In een winkel, waar we al heel vaak geweest zijn, hebben we leuke kerststallen kunnen kopen die gemaakt zijn in een kalebas. We hebben nu een pasje gekregen waarmee we 35% korting krijgen. Dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Het rondlopen in de stad is niet zonder gevaar. Op heel veel plaatsen liggen stukken straat gewoon open. Gaten van een meter in het vierkant zijn heel gewoon.

Je moet onophoudelijk naar beneden kijken om niet te vallen.

 Er is hier wel een heel groot voordeel.......er ligt geen hondenstront. Daar zouden heel veel Nederlanders nog iets van kunnen leren!!

Morgen hebben we een vrije dag zodat we op maandag weer fit aan het werk kunnen.


Zondag 18 februari


Vanmorgen hadden we een afspraak met Pasco en alles doorgesproken. We waren blij elkaar weer te zien. Deze week komt hij 2 dagen werken.

 Daarna zijn we met z’n allen, samen met Issa, naar een waterval van de Kilimanjaro geweest.

Daarna nog naar de Chagga grotten geweest. In het verleden tot aan 1963, toen Tanzania zelfstandig werd en er steeds oorlog was tussen de Chagga en Masai. Daarin schuilden de Chagga stam met hun dieren als zij werden aangevallen door de Masai. Nu leven deze 2 stammen heel vreedzaam samen.

Was zeer mooi en interessant om te zien.

We hebben genoten van onze vrije dag.


Maandag 19 februari

We hebben het werk weer hervat. 13 betonpalen staan op hun plek en aan de grote gaten voor de kolommen van de poort wordt hard gewerkt.

De eerste meters van het plafond zijn klaar en in een paar klaslokalen wordt aan de elektriciteit gewerkt. Een stopcontact hier heeft 3 gaten maar de stekkers van de telefoon 2 met veel wringen duwen de leerkrachten de stekker erin en binnen de kortste tijd is het stopcontact kapot.

Dat hebben we verholpen door een verloopstekker.

De dames zijn druk aan het texen bijgestaan door Jozef, een van onze werkers en een echte Tanzaniaanse Urbanus. Hij vraagt om een cigaret die hij pas bij de koffie krijgt.  Vervolgens heeft hij zeker een half uur 

“ gehuild” en alle heiligen aangeroepen. Zelfs Maria Magdalena werd er nog bijgehaald.  Zonder resultaat.

Als ze hier zeggen thuisbezorgd is dat ook zo. De dames kijken verbaast op als ineens een brommer met 2 zakken cement van elk 50 kg. Binnengereden komt in het klaslokaal. In het midden van lokaal stopt hij. Iemand anders moet de zakken er af halen anders kiept de brommer om.


Dinsdag 20 februari


Mr. Macha, onze timmerman verschijnt met 2 knechten om ramen en glas in het klaslokaal te plaatsen. De dames kunnen daarom niet veel doen daar en zijn in de morgen naar de kleuterschool gegaan om allerlei spullen af te geven zoals kleurpotloden, stiften, wasco, papier en puzzels. Er zijn daar 148 kinderen en 2 juffen. Ze hebben helemaal niets om mee te spelen. Van een maïskolf waarvan de korrels af wordt speelgoed gemaakt. Ze krijgen allemaal een verschillend kleurtje. Als je niets hebt moet je wel inventief zijn.

Ze vragen of we de volgende dag terug komen.

In de middag hebben ze inkopen gedaan voor markten e.d. Een man maakte van bananenbladeren mooie kaarten. Wij wilden er graag 10 hebben maar hij moest er nog 2 afwerken.

En dan zie je maar weer hoe simpel het leven kan zijn. Om het bananenblad goed op de achtergrond te krijgen moest dat even onder druk worden gezet.

 Dat was geen probleem, hij ging er bovenop zitten. Toen hij voldoende druk had gegeven werden de 2 kaarten tevoorschijn gehaald en gegeven.

Het kon niet verser want ze waren nog warm.


Woensdag 21 februari


Mr. Macha is bijna klaar met de ramen in het klaslokaal. Er moet ook nog een nieuw kozijn en nieuwe ramen in het kantoor van de directeur.

Daarover wordt nog flink gediscussieerd want Mr. Macha is een timmerman en hij werkt alleen met hout. En het kozijn en de raam moeten tegen een betonnen muur en daar is weer een andere in “ gespecialiseerd “. Die verschijnt morgen weer.

De elektriciteit is meer werk dan gedacht. Er gaat ontzettend veel kabel aan. Maar in de eerste lokalen zie je ‘s avonds het licht al branden. Onze elektricien, Fred, wordt door de kinderen uitbundig bedankt.

Bij het hek zie je ook al goede vorderingen. De eerste kolom waar de poort aan komt hangen is gestort. Een hele klus maar als het gaat lukken is de  voorkant voorzien van een hek als we weer naar huis gaan. Henk en Mon hebben daar heel wat bekijks.

Het klaslokaal begint al oog te krijgen maar heeft nog heel wat verf nodig.

Weer een goede dag gehad.


Donderdag 22 februari en vrijdag 23 februari

Het werk verloopt voorspoedig. De mannen zijn al volop bezig met weer gaten graven voor de omheining. 20 betonpalen zijn gekocht die allen de grond in moeten. De tweede kolom voor de poort is gestort zodat maandag de smid de maat kan nemen voor de grote en kleine poort. Onze elektricien vordert gestaag met het aanleggen v.d. Leidingen.

Ze hebben al meteen plezier van het licht want er wordt bingo gespeeld voor de leerkrachten. Om 17.00 startte de bingo en toen het donker werd konden we toch doorspelen, want we hadden licht.

Ze hebben ontzettend veel plezier daarmee en op deze manier kunnen we 

de meegebrachte spullen eerlijk verdelen.

In het klaslokaal wordt nog volop geschilderd. Vooral de ramen is een hele klus. De kinderen staan de hele dag bij de ramen te roepen.

 Hun taalkennis is nog niet erg groot. Goodmorning, How are you and what is your name. Af en toe hebben we geen zin om daar op in te gaan en zijn we Oostindisch doof.

Na afloop van het werk gaan we altijd met onze drie werkers naar het cafeetje om nog wat te drinken. Dat gaat er altijd heel gezellig aan toe. Zij roepen het meisje van het café en vragen wat wij willen drinken.

Als het drinken gebracht wordt letten zij er op dat iedereen de juiste drank krijgt.

 Als je het flesje leeg hebt moet je dat plat op de tafel leggen, dan weten ze dat er nog een lust. Als wij de rekening vragen wordt die door hen nagekeken. Als het niet klopt gaan zij er achter aan.

Enfin, zij doen alles. Het enige wat wij moeten doen is betalen.

Zij gaan pas naar huis als wij in de taxi zitten.

Echt, het zijn geweldige mannen die voor ons door het vuur gaan.

Het zijn allemaal werkers die per dag moeten proberen om geld te verdienen  om hun gezin te kunnen onderhouden.

En dat valt niet mee. Als wij niet hier zijn is het elke worstelen om geld te verdienen. En op onze vraag of ze het afgelopen jaar veel werk hebben gehad antwoorden ze dat het vaak maar 1 dag per week is.

Die 3 weken dat wij hier zijn kunnen ze weer een kleine buffer opbouwen voor de toekomst.



Het

Pro